نام اصلی مولانا جلال الدین محمد بلخی است. او در سال 604 هجری در شهر بلخ متولد شد. جلال الدین لقب محمد بلخی بود. لقب مولوی دو قرن بعد از درگذشت جلال الدین محمد در قرن نهم برای او انتخاب شد. مولانا فرزند «بهاءالدینولد» بود. مردم بهاءالدین ولد را با نام سلطانالعلما میشناختند. او در خراسان و بلخ به بحث و وعظ علم عرفان و سلوک میپرداخت. جلال الدین محمد در نوجوانی به همراه خانواده از بلخ به قونیه رفت. دلیل این مهاجرت، دعوت علاءالدین کیقباد شاه سلجوقی از پدر مولانا بود. این مهاجرت در زمان حمله مغول به ایران صورت گرفت. مولانا در سن 18 سالگی ازدواج کرد. وقتی او 25 سال داشت پدرش از دنیا رفت. جایگاه معلمی سلطان العلما بعد از آن به مولانا واگذار شد. اتفاق مهم زندگی مولانا دیدار او با شمس تبریزی بود. مولانا با دیدار شمس تبریزی در آستانه سن 40 سالگی به مرتبه بالایی از عرفان رسید. مولانا در سال 672 هجری به وصال حق شتافت. بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوستبگشای لب که قند فراوانم آرزوستای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابرکان چهره مشعشع تابانم آرزوستبشنیدم از هوای تو آواز طبل بازباز آمدم که ساعد سلطانم آرزوستآرامگاه مولوی در قونیهآرامگاه شمس تبریزی در خوی + نوشته شده در شنبه هشتم مهر ۱۴۰۲ ساعت 9:25 توسط Avidafar  |